از ناصرالدین شاه قاجار

    شعری از ناصرالدین شاه قاجار

 عشق بازی کار هر شیٌــاد نیست

این شــکار دام هر صیٌـــــاد نیست

عـــاشـــقی را قابلـــیت لازم است
طالب حـــق را حقیــقت لازم است

عشق از معشــــوق اول ســـر زند
تا به عاشــــق جلوه ای دیگــــر زند

تا به حــدٌی که برد هســــتی از او
ســــرزندصد شورش ومستی از او

شاهــــد این مدٌعی خـــــواهی اگر
بر حسین و حـــــالت او کن نظــــــر

روز عاشورا در آن میــدان عشــــــق
کرد رو را جانب سلــطان عشـــــــق

گفت: يارب! این ســـرم این پیـــکرم
این علمـــــدار رشـید این اکـــــــبرم

این سکیــــــــنه این رقیـــٌه این رباب
این عروس دست و پا خون در خضاب

این من و این ساربان، این شمـر دون
این تن عـــــــریان میــان خاک و خون

این من و این ذکــر یــارب! یــارب! ام
این من و این نالـــــه هـــای زینب ام

پس خطاب آمدزحق:کای شاه عشق
ای حسین ای یکـٌــــــه تاز راه عشق

گر تو بر من عـــــــاشقی ای محترم
پرده برکش من به تو عاشــــــق ترم

غم مخــــــــــور که من خریدار تو ام
مشــــــــــــتری بر جنس بازار تو ام

هـر چــــــــه بودت داده ای در راه ما
مرحبـــــا! صد مرحبــــا! خود هـم بیا

خـود بیا که میکــــــــــشم من ناز تو
عـرش و فرشــــم جمله پای انداز تو

لیــک خود تنـــــــــها میـــا در بزم یار
خــود بیا و اصغـــــــــــرت را هم بیار

خوش بود در بزم شاهـــــان بلبــلی
خاصٌه در منقــــــــــار او برگ گــلی

خود تو بلبــل گل علی اصغــــــــرت
زودتـر بشـــــتاب ســــــــوی داورت

 

جغد و بلبل

 

زآبادی دلم خون است به ویران رو از آن دارم

به خاطر مختصر این داستان از دوستان دارم:

به جغدی بلبلی گفتــا: تو در ویرانه جا داری!

من اندر باغ گل بر شاخه ی سرو آشیان دارم

بگردان روی از این ویران بیا با من سوی بستان

 ببین چندین هزاران سرو و کاخ ارغوان دارم

به پاسخ گفت: ای بلبل ارزانی تو را گلشن

مرا این بس که در ویرانه مأوی و مکان دارم

اگر ویرانه بد بودی، چــــــرا پس دختر زهرا

به ویران می نشستی؟ کز غمش آتش به جان دارم

نخواهد شد فراموشم سر بی چادر زینب

که در هر لحظه صد باره از این غم الأمان دارم

گذشتم از گل احمر، پس از مرگ علی اکبر

به دل داغ غم ناکامی آن نوجوان دارم

تو شادی با عروسان گلستان داری ای بلبل!

من از دامادی قاسم دو چشم خونفشان دارم

تو بر سر شورش شمشاد و یاس و ارغوان داری

من اندر لاله ی دل، داغ عباس جوان دارم

ز جور شمر و خولی دارم از غم شکوه ها لیکن

شکایت های پی در پی زدست ساربان دارم

به طفلان حسین شد ظلم ها از کوفیان اما

دلی پر خون ز جور دختران شامیان دارم

هزاران نیش خنجر هر زمان اندر جگر مضمر

ز پیکان گلوی اصغر شیرین زبان دارم... (؟؟؟)

 

در رثاء علی وئردیخان جوان ناکام بهمن بیگی

 "ودریغا که گلها می پژمرند و سنگها میمانند،"                        

 (مقاله ی راپسودی لیست، کتاب اگر قره قاج نبود، بهمن بیگی) 

       مرثیه (با ترجمه)

غمــــــلی بولبول زار اوخودو گلزاردا

"دریغــا کی گول تؤکولور داش قالیر"

گؤزه ل کگلیک ناله وئردی کهساردا

دریغـــا کی گول تؤکولور داش قالیر

 (به ناله خواند بلبل طرف گلزار    " دریغا گل بمیرد سنگ ماند"

 بزد کبک دری ناله ز کهسار        دریغا گول بمیرد سنگ ماند)

 همــــا، شاهین، قرقاول لار جوشدولار

هامی قوشلار سس بیر بیره قوشدولار

گؤزه ل گؤزلر جوشخون اولوب داشدیلار

دریغــــــا کی گول تؤکـــولور داش قالیر

 (هما، شاهین و قرقاول خروشان            تمام مرغکـــان زار و پریشان

ز هرچشمیست خون چون چشمه جوشان/ دریغا گل بمیرد سنگ ماند)

 یاس بولوتو کؤلگه سالیب چؤل لره

غم غبــــــاری قوندو قیزیل گول لره

قایغی سؤز لر روان اولـــدو دیل لره

دریغـــا کی گول تؤکولور داش قالیر

 (فکنده ابر غم سایه به صحرا   نشسته گرد غم بر چهر گلها

صدای ناله پیچیده به هر جا     دریغا گل بمیرد سنگ ماند)

 بیزیم ائلدن جوان علی وئردیخان

بیر شوم گؤزه قاباق اولدو ناگهان

دوردو سفر توشاسی نی دنیادان

دریغا کی گول تؤکولور داش قالیر

(ز ایل ما علی وردیّ چون ماه    به بدچشمی مقابل گشت ناگاه

زدنیا بست رخت و توشه ی راه     دریغـــا گل بمیرد سنگ ماند)

 ماتمیـــنده داغ و داش و چؤل آغلار

جئیران آغـلار اردک آغلار گؤل آغلار

لــــر و ترک و عرب آغلار ائل آغلار

دریغــا کی گول تؤکولور داش قالیر

 (در این ماتم بگرید کوه و صحرا      به دشت آهو به دریا قوی زیبا

لـــــر و ترک و عرب، ایلات یکجا       دریغــــا گل بمیرد سنگ ماند)

 ناهیـد آغلار ایلـــــگر آغلار آی آغلار

بولوت آغلار چشمه آغلار چای آغلار

شمـع اوتوندا پروانه های های آغلار

دریغـــــا کی گول تؤکولور داش قالیر

 (ز غم ناهید و پروین ماه گرید       چو ابر و رود و چشمه، چاه گرید

 گهی پروانه ســــوزد، گاه گرید        دریغـــــا گل بمیرد سنگ ماند)

نیـــــــــنوا دا بی سکینه زار آغلار

خجا، لئــیلا، هرکیم اوردا وار آغلار

گول تؤکولور بولبول اؤلور خار آغلار

دریغــا کی گول تؤکولور داش قالیر

(به نیـنوا سکیـنه زار گرید          خجا، لیلا، همه انصار گرید)

گل و بلبل بمیرد خار گرید          دریغا گل بمیرد سنگ ماند)

بهمن بیگی دئیه ر: علیجان آغلار

کاکام دئیـیب الله وئـردیخان آغلار

"نادم"مدام بو ماتمدن قان آغلار

دریغا کی گول تؤکولور داش قالیر

(بودبهمن بیگی نالان ازین غم     گرفت الله وردی سوک و ماتم

 بگــرید نادم از اين غم دمادم       دریغا گل بمیرد سنگ ماند)