مأذون، در سفرش به مسغان کهمره، به منزل ملا برفی، کلانتر کهمره، می رود.
خئیری، همسر کلانتر، از وی استقبال و پذیرایی می کند. ضمناً از مأذون می خواهدتا
نامه ای از زبان او برای همسرش، ملا برفی، که به شیراز رفته، همسری دیگر گرفته
و ترک یار و دیار گفته، بنویسد. اینک آن نامه:
وه امیدی به تو شی کِردوم ای مِردک گوو
که جُل و کهنه پلاسوم همه گه باشه نوو
کووش و گلبندی و مئینا و گلی خوش شلوار،
بازبند و ملکی و پیرَهَن و چادرشوو
نه تو گفتی که برات ایخروم جومه ی سووز؟
نه تو گفتی نه هلوم هیچ روی داس و دروو؟
مرنه گفتی همه روز ایدومت لیله کباب؟
بفرو سكنجبین و نلق و شبان قیمه چلو؟
په چه وابیده که مو چاشت کُنوم کلگ بلی؟
په چه وابیده که مو شوم کُنوم گرده ی جوو؟
گپ همسایه و حرف همه کس راست آبید
چيل مردا همگی واز شده اه ریِ مو
فِرک دیدار مو نیستی! په مو سی تو بگوم
هولی کا برات دو - سه روزه کرده كتوو
سگ زردو، تراقیده سه تا تیله ی سووز
چشه نوونوم؟ دم درتا نمی خوسه امشوو
همه انجیر و مویز منه باغه توره خرد
اوو خل آبیده، وامونده زگردش آسیوو
شوو نخووسوم همه از فرک و کلو وابیدوم
تش عشق تو مونه سوخت، خصوصا دیشوو
گر تو اه خوشه نرفتن ز مو دلگیر شدی
جون ریشت سه تا کوزه سیت کِردومه مملوو
ای همه خفت و خواری ایکشوم بهر تو!
مرحبا! ریت سفید! تا به کی ای دنگ و دلوو؟
کُر تانی که همیشه تیه لش تی مو بید
ری وا گردونده اه مو ایگریزه تیم و جلوو
کر فرهاد که هر روزه به طعنه م گویه
دت خیری چه گُت آبیده به مِلث ورزوو
یاد او روز که شفتالی هشتوم مو دم ریت
من حونه، گیس خیری تو دادی از مو گروو
خود، گنجی و جهانباز بچه هایم شوو و روز
ور مِنه کیچه و اووشا ایزديم میر قولوو!!
حونه نه روفتوم اه سیت ملث زمین مچد
هیمه نه خشک کردومه ز بلیط و ز پچوو
دو شکمبه ز قورمه، پس تاق هشتومه سیت
همه دم پخت ایکونوم سی تو، هیچ جا تو مروو
خاگ مرغ است فراوون و ریغن خش بسیار
هیزم خشک، پنیر تر و ماسینه ی گوو
شله سووزی که بوه سیر و چوندر وه منش
صد کشه بختره اه شامی و دلمه پلوو
بنه شوره تو ندونی چه مزه ایکنه؟
منه دهن مه هه ملث نبات چوچوو
روز پر جیبت همه انجیر و گردو باشه
شبچره میده، که از باقلوا برده گروو
او کشه گفتی ایام! دم ره بید تیلم
ز خوشالی دم قهله ایکردوم هره هوو
عوض جومه ی سووز و جمز و گلبندی
کاش آورده بدی ای کلکه شال و قشوو
مو گذشتم ز سر جومه سووز و همه چی
مو دیگه هیچ اه تو نیخوم فقط خود تو بيوو
تف اه شیراز و اهلش! مئی همه شیراز چنه؟
مردمونش لیطکی و نولق خور و پشمک جوو!
منه کیچه رد آبی انگل اه ...ینت ایکونن
حرمت ریش سفیدت هیچ ندارن یک جوو
ور ایسن بهر نماز و ایشن هی خل و راس
صف سرباز ایکشن راست، من مچدِ نوو
مو ندونوم چه بلغور ایکونن حین نماز
هی بینوم که به هم ایخره شون چونه و لوو
زی بیو تا نبده طاقت و صربوم غارت
زی بیو تا نشده خرمن عمروم وه چپوو
گر چه سرده زمستون و هم هوای رچی
مو دم درتا خووسوم، پس چاله تو بخوو
الغرض رشک بهشته کهمره همه گه،
خاصه در فلص بهارون تو اه شیراز بیوو
مأذون ترک و مسغون جیگر کا عوضی
پاره پاره شد از ای حرف مثال دل گوو
