محمد نادری دره شوری (نادم)

      مأذون، در سفرش به مسغان کهمره، به منزل ملا برفی، کلانتر کهمره، می رود.

خئیری، همسر کلانتر، از وی استقبال و پذیرایی می کند. ضمناً از مأذون می خواهدتا

نامه ای از زبان او برای همسرش، ملا برفی، که به شیراز رفته، همسری دیگر گرفته

و ترک یار و دیار گفته، بنویسد. اینک آن نامه:

وه امیدی به تو شی کِردوم ای مِردک گوو

که جُل و کهنه پلاسوم همه گه باشه نوو

کووش و گلبندی و مئینا و گلی خوش شلوار،

بازبند و ملکی و پیرَهَن و چادرشوو

نه تو گفتی که برات ایخروم جومه ی سووز؟

نه تو گفتی نه هلوم هیچ روی داس و دروو؟

مرنه گفتی همه روز ایدومت لیله کباب؟

 بفرو سكنجبین و نلق و شبان قیمه چلو؟

په چه وابیده که مو چاشت کُنوم کلگ بلی؟

 په چه وابیده که مو شوم کُنوم گرده ی جوو؟

گپ همسایه و حرف همه کس راست آبید

چيل مردا همگی واز شده اه ریِ مو

فِرک دیدار مو نیستی! په مو سی تو بگوم

هولی کا برات دو - سه روزه کرده كتوو

سگ زردو، تراقیده سه تا تیله ی سووز

چشه نوونوم؟ دم درتا نمی خوسه امشوو

همه انجیر و مویز منه باغه توره خرد

 اوو خل آبیده، وامونده زگردش آسیوو

شوو نخووسوم همه از فرک و کلو وابیدوم

تش عشق تو مونه سوخت، خصوصا دیشوو

گر تو اه خوشه نرفتن ز مو دلگیر شدی

جون ریشت سه تا کوزه سیت کِردومه مملوو

ای همه خفت و خواری ایکشوم بهر تو!

مرحبا! ریت سفید! تا به کی ای دنگ و دلوو؟

کُر تانی که همیشه تیه لش تی مو بید

ری وا گردونده اه مو ایگریزه تیم و جلوو

کر فرهاد که هر روزه به طعنه م گویه

دت خیری چه گُت آبیده به مِلث ورزوو

من حونه، گیس خیری تو دادی از مو گروو

حونه نه روفتوم اه سیت ملث زمین مچد

هیمه نه خشک کردومه ز بلیط و ز پچوو

دو شکمبه ز قورمه، پس تاق هشتومه سیت

همه دم پخت ایکونوم سی تو، هیچ جا تو مروو

هیزم خشک، پنیر تر و ماسینه ی گوو

شله سووزی که بوه سیر و چوندر وه منش

صد کشه بختره اه شامی و دلمه پلوو

بنه شوره تو ندونی چه مزه ایکنه؟

منه دهن مه هه ملث نبات چوچوو

روز پر جیبت همه انجیر و گردو باشه

شبچره میده، که از باقلوا برده گروو

او کشه گفتی ایام! دم ره بید تیلم

 ز خوشالی دم قهله ایکردوم هره هوو

 عوض جومه ی سووز و جمز و گلبندی

کاش آورده بدی ای کلکه شال و قشوو

مو گذشتم ز سر جومه سووز و همه چی

مو دیگه هیچ اه تو نیخوم فقط خود تو بيوو

تف اه شیراز و اهلش! مئی همه شیراز چنه؟

 مردمونش لیطکی و نولق خور و پشمک جوو!

منه کیچه رد آبی انگل اه ...ینت ایکونن

حرمت ریش سفیدت هیچ ندارن یک جوو

ور ایسن بهر نماز و ایشن هی خل و راس

 صف سرباز ایکشن راست، من مچدِ نوو

مو ندونوم چه بلغور ایکونن حین نماز

هی بینوم که به هم ایخره شون چونه و لوو

زی بیو تا نبده طاقت و صربوم غارت

زی بیو تا نشده خرمن عمروم وه چپوو

گر چه سرده زمستون و هم هوای رچی

مو دم درتا خووسوم، پس چاله تو بخوو

الغرض رشک بهشته کهمره همه گه،

خاصه در فلص  بهارون تو اه شیراز بیوو

مأذون ترک و مسغون جیگر کا عوضی

پاره پاره شد از ای حرف مثال دل گوو